bathatula

"madilim ang panahon nang ako'y isilang kaya ang tula'y ginagawang tanglaw sa daraanan"

Ang iyong hagikgik

 

Agawan mo ako ng tinapay, kung gusto mo,

ng hangin, pero

‘wag mong agawin sa akin ang iyong hagikgik.

 

‘Wag mong ilayo ang rosas,

ang bulaklak na iyong pinitas,

ang tubig na biglang

bumubulwak sa kaligayahan,

ang ragasa

ng pilak na nasa iyo.

 

Marahas ang aking pakikibaka at bumalik ako

na pagod ang mga mata

sa mga pagkakataong nakitang

ang mundo’y hindi nagbabago,

pero kapag dumating ang iyong hagikgik

pumapaimbulog ito sa langit hinahanap ako

at binubuksan nito para sa akin ang lahat

ng mga pintuan ng buhay.

 

Mahal ko, sa pinakamadilim na

sandali ang iyong hagikgik 

ay bumubukas, at kung bigla

mong makita na minamantshan ng aking dugo

ang mga bato sa lansangan,

humagikgik ka, dahil ang iyong hagikgik

para sa aking mga kamay

ay tulad ng bagong espada.

 

Kasunod ng dagat sa taglagas,

dapat idaluyong ng iyong hagikgik

ang mabulang pagtagas,

at sa tagsibol, mahal,

gusto ko ang iyong hagikgik tulad

ng bulaklak na pinakahihintay,

ang asul na bulaklak, ang rosas

ng umaalingawngaw kong bansa.

 

humagikgik ka sa gabi,

sa araw, sa buwan,

humagikgik sa buktot

na mga lansangan ng isla,

humagikgik sa tulirong lalaking itong

nagmamahal sa iyo,

pero kapag idinidilat

at ipinipikit ko

ang aking mga mata,

‘pag umaalis ang aking mga hakbang,

‘pag bumabalik ang aking mga hakbang,

ipagkait mo ang tinapay, hangin,

liwanag, tagsibol,

pero ‘wag ang iyong hagikgik

dahil mamamatay ako.

 

*salin ng your laughter ni neruda

posted by: bathatula at 06:48 | link | comments |

Kung Ako’y Limutin Mo*

 

Isang bagay

ang gusto kong malaman mo.

 

Alam mo kung paano ito:

kung titingalain ko

ang kristal na buwan, sa pulang sanga

ng mabagal na taglagas sa aking bintana,

kung damhin ko

sa tabi ng apoy

ang di mahawakang abo

o ang kulubot na katawan ng troso,

inihahatid ako ng lahat ng mga ito sa iyo,

na parang ang lahat ng bagay,

halimuyak, liwanag, metal,

ay maliliit na bangkang

naglalayag

patungo sa iyong mga islang naghihintay sa akin.

 

Kung gayon, ngayon,

kung unti-unting tigilan mo akong mahalin

unti-unti na rin kitang titigilang mahalin.

 

Kung bigla-biglang

kalimutan mo ako

huwag mo na akong hanapin,

sapagkat maaaring nakalimutan na kita.

 

Kung iisipin mong matagal at nakababaliw,

ang hangin ng mga bandera

na dumaraan sa buhay ko,

at magpasya kang

iwanan ako sa dalampasigan

ng puso kung saan ako may ugat,

tandaan mo

na sa araw na iyon,

sa oras na iyon,

itataas ko ang aking mga kamay

at ang aking mga ugat ay lilisan

upang maghanap ng ibang lupa.

 

Pero

kung sa bawat araw,

sa bawat oras,

nararamdaman mong ika’y nakalaan sa akin

taglay ang malupit na katamisan,

kung sa bawat araw isang bulaklak

ang umaakyat sa iyong mga labi para hanapin ako,

a mahal ko, aking mahal,

sa akin nauulit ang lahat ng apoy,

sa akin walang namamatay o nalilimutan,

ang aking pag-ibig ay nabubuhay sa iyong pag-ibig, minamahal,

habang nabubuhay ka lalagi ito sa iyong mga yakap

nang hindi nililisan ang sa akin. 

 

 

 

*salin ng if you forget me ni neruda

posted by: bathatula at 05:40 | link | comments |

Wag po Koyang!

Kagabi, muli kong narinig ang tinig ng makata, kompositor at mang-aawit na matagal ko nang hindi narinig sa loob ng mahabang panahon. Napakapamilyar niyon sa aking pandinig, parang ibinabalik ako sa isang espasyong napakakakaiba. Napakasining!

Si Jess Santiago o Koyang sa kanyang mga kaibigan, kakilala't taga-hanga, ang may-ari ng tinig.

Ilang beses na tumayo ang mga balahibo ko sa pakikinig sa kanyang awit. Awit ng pakikibaka, pag-ibig at saloobin ng karaniwang Pinoy. At parang balong sa pilapil na hindi mapigilan, dumaloy ang mga alaala.  

Sumasagi sa puso't utak ang bawat kalabit ng kanyang daliri sa kwerdas; alaala ng iniwang nayon, alaala ng pag--iisa. Lumbay at kasiyahan. Sa iba't-ibang paraan. Minsan siya'y nagpapatawa sa kanta, naglalaro ng tunog sa mga pamilyar na bagay sa pang-araw-araw na buhay. Natatawa ako pero tumitimo sa puso ang mensahe. Yun bang parang nangingiti ka dahil nagpapatawa siya pero gusto mong yumuko, (dahil siguro may nais kang itago) dahil tinamaan ka. Sapul.

Ang awit ni Koyang ay tunay na awit. Nanggagaling sa puso. Tiyak rin namang pinag-isipan dahil hindi nagsalansan lamang ng "pumpon ng mga salita". Sa madaling salita'y matulain.

Kaya wag po, Koyang. Wag kang magasawang awitin ang aming awit! Salamat.     

posted by: bathatula at 06:40 | link | comments |

(Halaw kay Anon) 

 
             

posted by: bathatula at 14:40 | link | comments (2) |

Isa

Nagkasakay kami sa dyip noong isang araw. Nakaupo ako sa tabi ng drayber. Siya, sumakay sa tapat ng Islamic Studies building. Nagkumustahan, ngiti, tango.  Tapos , bigla niyang sinabi, "Uy, nabasa ko yung sinulat ninyo, ang ganda". Nagulat talaga 'ko. Sinipat ko siya mula sa salamin, mukha naman siyang seryoso. Inisip kong 'yung isa kong tula na ineksibit ng Amado  sa Vinzons Hall ang tinutukoy niya, hindi pala. 'Yun palang sinulat namin ni Macis tungkol sa neoliberalismo. May kahati pala 'ko sa papuri.

Pero parang hindi pa rin ako makapaniwala. May hatid iyong kiliti sa aking tenga at puso. Siguro dahil matagal na ring hindi ako nakakatanggap ng komentong ganun. Basta, parang lumilipad ako habang sakay ng dyip. Parang noong unang araw na naging kami ni Macis. Parang umaawit ang hangin.

Wow. May nagbabasa pa pala sa bansang ito.

posted by: bathatula at 03:39 | link | comments (2) |

Dalawang Haibun 

1. Pagluwas

 

Binabasag ng garalgal na ugong ng traysikel na sinasakyan ko ang katahimikan ng kahabaan ng daang San Pablo. Parang kumakaway ang mga dahon ng sasa sa magkabilang gilid ng kalsada. Ninanamnam ko ang hampas ng hangin at ang tanawing dati'y karaniwan lang sa akin. Baka hindi na maulit.

 

Sa ibabaw ng tuyong palaisdaan, di magkamayaw ang mga langay-langayan. Waring nagmamadali sa pagdagit ng mga isda dahil papalubog na ang araw. Parang ako. Minsan lang mauwi sa bayang sinilangan ay kumakaykay rin sa pagluwas. Sila, kumakaykay sa maiuuwing pagkain. Ako, kumakaykay dahil naging "peligroso" ang pananatili sa aming baryo.

Pareho rin ang aming kinatatakutan, ang mabihag o bulabugin ng putok.

 

Kampay ng ibon

palayo nang palayo

sa katubigan.

                                                                                                                                                       2. Tanawin Mula sa Baybayin ng Rosario, Cavite

Asul. Alon. Kawan ng mga tagak sa malayu-layo. Sa mas malayo, mga bangkang idinuduyan ng habagat. Pagkatapos ay di maaninaw na hangganan sa dulo ng dagat.

 

Kawan ng mga langay-langayan sa ibabaw ng nangagpupusagang aligasin o asuhos o hipon. Sa mas mataas, nagsasalitan ang mga eroplanong paalis at pauwi ng Maynila.

 

Sa baybayin, maliit subalit tiyak ang paghalik ng mga alon sa buhanginan. Tiyak din ang pag-ahon ng mga basurang tangay nito mula sa kung saan-saang lupalop. Nabubulabog ang mga kuray sa mumunting lungga at winawasak ang mga kastilyong buhangin ng mga batang naglalaro. Samantala, nag-aaninaw sa bula ang mga namumulot ng kabibe.  

 

Sa may dalampasigan

ay naglilikaw-likaw - 

mga tao’t basura.

 

posted by: bathatula at 09:54 | link | comments |

haiku sa tag-ulan #7

Basa sa ulan

Ang anino ng baril

Ng mandirigma!

posted by: bathatula at 13:01 | link | comments |

                            UP naming mahal.

posted by: bathatula at 08:03 | link | comments (1) |

nagsagawa ng vigil ang mga magsasaka sa harap ng department of agrarian reform, oktubre 19, bago sila tumungo sa tulay ng mendiola kinabukasan.




manggagawa at magsasaka.  nakiisa ang uring manggagawa sa mga uring magsasaka sa paggunita sa mga martir na pesante sa pamamagitan ng  pag-inom ng tapuey. mula sa kaliwa: ka willy marbella at ka daning ramos ng kilusang magbubukid ng pilipinas, at ka lito ustarez ng kilusang mayo uno.



pesteng daga ang turing ng mga pesante kay gloria macapagal arroyo. oktubre 20, sa kanto na ng recto at morayta nagprograma ang mga raliyista dahil hinarang sila ng daan-daang pulis bago pa makatapak sa paanan ng mendiola.




tinuhog at sinilaban ang peste.





punk's not dead!

posted by: bathatula at 07:26 | link | comments |

                            philippines 2006. tarlac city

posted by: bathatula at 10:48 | link | comments |